Woda w reakcjach fizyczno-chemicznych cz. 4

Jeżeli wśród substancji stałych mamy nieliczne przypadki, kiedy rozpuszczalność ich maleje ze wzrostem temperatury, a zwykle z podwyższeniem ostatniej pierwsza wzrasta, dla gazów z reguły, nie znoszącej wyjątków, rozpuszczalność maleje ze wzrostem temperatury.

Stan substancji rozpuszczonej w wodzie, jak powiedzieliśmy, przypomina stan gazowy. Oazy mieszają się samorzutnie wbrew ciężkości, zjawisko to nazywamy dyfuzja, wyjaśnienie jego znajdujemy w ruchu cząsteczek, niezależnym od siły ciężkości. Podobne zjawisko dyfuzji mamy w przypadku roztworu.

Stosując przegrodę porowatą, możemy stwierdzić, że przez pory błony, stanowiącej tę przegrodę, przenika trudniej substancja rozpuszczona niż woda (rozpuszczalnik); wewnątrz naczynia, przez którego błonę przenika woda, można zmierzyć przewagę ciśnienia wysokością słupa jej. Fizjolog Pfeffer zajął się tym zagadnieniem; wytworzył on półprzepuszczalną błonę, osadzając w porach naczynia z gliny niepolewanej jako delikatną błonkę żelazocyjanek miedzi. Taka błonka przepuszcza wodę, zatrzymuje substancję, rozpuszczoną w niej. Ody takie naczynie z błoną, napełnione roztworem, wstawimy do czystej wody, ta przenikać będzie wewnątrz i zwiększać ciśnienie, które odczytać możemy na manometrze; ciśnienie to nazywamy osmotycznym, odpowiada ono sile, wywołującej dyfuzję przez błonę. Pfeffer ustalił empiryczne prawa ciśnienia osmotycznego na roztworach cukru w wodzie, mianowicie: 1) ciśnienie osmotyczne jest w stosunku prostym do ilości rozpuszczonych cząsteczek i odwrotnym do objętości roztworu, 2) ciśnienie osmotyczne zmienia się proporcjonalnie do temperatury bezwzględnej.

To Cię zainteresuje:

– dostawcy erp
– konserwacja dźwigów